Эрт урьдын цагт алсын хязгаарт нар, сарны дунд нэгэн жижигхэн чулуу хөөрөн явах агаад чулууны баруун талаар нар мөнхөд тусах тул энэ хэсэгт бяцхан хот сүндэрлэжээ. Хотын иргэд нь алгын чинээ биетэй, далбагар том чихтэй, ногоон өнгөтэй бол хүүхдүүд нь ягаан өнгөтэй мөн л далбагар чихтэй тул “Бяцхан чихтүүд” гэж нэрлэнэ.

“Тэнд бидний мэдэхгүй зүйл байна. Магад энэ газрын ид шид нь нуугддаг байх” гээд тас шувууг хөлөглөн Мөнх цаст оройг чиглэв. Оройд туйлын туяанд гялтганах мөсөн харш байлаа. Сэмээрхэн гэтэж явсаар харшийн цонхоор шагайвал яг л уул шигээ ханагар сайхан уулын эзэн, Салхины хааны үзэсгэлэнт охинтой тэврэлдэн байгааг харчхав.

Эрт урьдын цагт улс орныг захирагч агуу хаан байж гэнэ. Хаан нэг хүүтэй ба түүнийг Ханхүү Винсент гэх бөгөөд эрийн цээнд хүрсэн ханагар сайхан эр юм.

Сүр хүчит Чингис хаан хөх тэнгэрт мөнх заларсан ч түүний хорсолт дайснууд өшөө авахаа зогсоосонгүй тэнгэрт байх амгалан амьдралд нь атаа жөтөө санан түүний араас нэхэн дагах ажээ. Монгол нутгийн хөх тэнгэрт үүлсийн дунд их Чингис хаан үзэсгэлэнт хатдын дунд эх нутгаа харан амьдран суунам. Удалгүй үзэсгэлэнт хатдынх нь дундаас нуган үр мэндэлсэн ба түүнийг Бэрс баатар гэнэ.

Эрт урьдын цагт гоо төгс Яну охин эмээ өвөөгийн хамтаар алс бөглүү ойн цоорхойд амьдран суудаг байжээ. Яну охин гэрээс холгүйхэн орших саглагар том модны сүүдэрт элдэв мөрөөдөлд автан хэвтэх зуур гүн нойронд дарагдав. Януг зүүдэлж эхэлмэгц түүнийг чиглэн хар хурдаараа гүйх ханхүүг олж харлаа. Once upon a time, there was s beautiful girl named Yanu that was living with her grandparents in far-away forest. Yanu went into deep sleep while laying and wishing various things in shadow of big tree with dense leaves near home. When Yanu started to dream, she saw a prince who is running fast to her.

Эрт урьд цагт хүйтний оргилыг эзэгнэсэн Хар шидтэн байж гэнэ. Тэрээр хөвөн явдаг том хар сүүдэр бөгөөд зөвхөн нүд ам нь харагдах ажээ. Харин Цасхан бол Хар шидтэний зарц бөгөөд нүд гялбам цасан ширхгүүдээс бүтсэн гоо үзэсгэлэнт охин. Тэдний тухай сонирхолтой түүх хэрхэн өрнөхийг MBook-ээс.

Эрт урьдын цагт уртаас урт ногоон үстэй, хоёр алаг нүд нь олон өнгөөр хувиран цацрах ийм гэхийн аргагүй гоо үзэсгэлэнтэй Мариа охин эмээ өвөөгийн хамт далайн эргийн жижигхэн байшинд амьдран суудаг байжээ. Өглөөний ургах нартай уралдаж Мариа охин хясаа түүхээр гарлаа. “ Үзэсгэлэнт далай минь Үлгэрийн шидээ харуулаач Үгээр хэлшгүй далайг биширнэм Үлэмж яруу тансгаа гайхуулаач Үүрдийн хайранд далайн ус уяран шорвогтжээ” хэмээн уянгалуулсаар далайн эрэгт хүрэв.

- Долли нуугдаж тоглох цаг биш шүү дээ? гээд нэр хийтэл хөшгийг яртал, “Нүдэндээ юу буулгачхав аа. Албин тийрэн үү?” хэмээгээд Зоя хүчдэлд цохиулсан лугаа салганана. Таван давхрын цонхонд жигүүртэй л биш бол хэм бэ гуай ч хүрэх боломжгүй газарт үхээрийн бузар чармай шалдан дөрвөн ихэр эм бөгтийж, салтаа доогуураа цоо ширтэж байх нь тэр. Лавтай хүний сүг. Хатангиршсан хоёр хөлийн завсраар хувхайрсан саарал царай, шулмын зэвүүцлээр хэржигнэн хихилэв. Хөө хар үс, ширхэг бүрээр арзайж сарны гэрлийг халхлан авч түнэр харанхуйд хучмуй. Нэг биш дөрвийн дөрөв ад зэтгэр. Зоя юу харсан аа ухаарав. - Ээж ээ! Байдгаараа аврал эрэн чарлаж хаалганы зүг сарвайлаа. Хаалга хүрч чадамгүй хол санагдана. Сэгсийсэн ад зэтгэрүүд салтаа доогуураа олзолсон чигтээ ээлж дараалан шал дэвсэж хөнгөн үсэрцгээлээ. Алцайсан төрхөө алдалгүй эгэлгүй хурдан туулай лугаа дэгдэж Зоя-н зүг шунан тачаадав.