Хөх мөндөр

“Ханилсандаа халгаатай шулам”  гэж дээр дооргүй  шивтнэдэг билэг муутай  үгэнд дөжирсөн мэт чимээ аниргүй явдаг ч,  бодолд автсан ботгон бор  нүдэнд нь нууцхан гуниг тунарсан,  жижигхэн  шар бүсгүйг уран Цэнгэл  гэнэ. 
Ажилсаг шаавай бүсгүйн гарын урыг гайхан бахдахгүй хүн Товгорын говийн ар өвөрт үгүй гэлцэвч, бууж мордон, эргэж тойрохоос  эмээдэг харчууд орой үдэш нохой шуугиулан тойрч одно.
Уран Цэнгэлийн арван хурууны ур шингэсэн тоорцог малгай, арслан барс ноцолдуулан  шагласан гоёмсог даалин, шавж буй ороондоо омогшсон бууран тайлаг хатгасан аяганы уут, үүлэн хээгээр гоёсон оймсны хараа  тэргүүтэн нь халхын хавтгайд олон харагдахгүй ховор нандинд тоологдох хэдий ч зорьж очин үнэ хэлэлцэх хүн ховор. 
Удам судрыг  нь хөөвөл халтар арвайгаар архирдаг арслан сийлж,  амтай бүхний  уран  улаан хэлийг  тагнайгаа тэвхэдтэл гайхшируулсан, зүүн хүрээний  бурханч лам Данжин гэвшийн үсэрсэн цусны бүдгэрсэн  толбо хэмээх таамаг төдий яриа  байдаг нь  оносон зөрсөн хоёрын  огтлол дундаас төрсөн үгийн сэжүүр,  үнэний хэлтэрхий гэнэ.